Doktersassistente in de dag, triagist in de nacht

Het was vroeg in de ochtend. Ik begon mijn dienst als triagist in opleiding altijd met een beetje kriebels in mijn buik. Wat zou de dag vandaag brengen? Heb ik genoeg aan mijn ervaring als doktersassistente? Ik word gebeld door een jongen, ongeveer van mijn eigen leeftijd. Hij is die zaterdagochtend bij zijn opa op bezoek samen met zijn vader. De kleinzoon doet het woord. Ik denk zelf dat zijn vader hier niet toe in staat is. “Ik denk dat mijn opa is overleden…”

In een huisartsenpraktijk waar ik overdag werk, ben ik van maandag tot en met vrijdag van 8 uur 's ochtends tot 5 uur in de middag. Dit heeft natuurlijk zo zijn voordelen, maar het gaf mij weleens een beetje het sleurgevoel, iedere week hetzelfde riedeltje.

Daarom ben ik sinds een paar maanden ook werkzaam op een huisartsenspoedpost. Meer uitdaging en ook diversiteit in de week. Op de huisartsenspoedpost werk je juist op de momenten dat de dagpraktijk gesloten is. Dit betekent door de weeks dat je een dienst draait tussen 5 uur in de middag en 8 uur de volgende ochtend. Ook werk je weekenden en op feestdagen. Het voelt misschien niet zo, maar de spoedpost is dus in verhouding veel meer bereikbaar dan de ‘’gewone’’ huisartsenpraktijk.

Ik moet even slikken. HELP?! ‘Gaat het om een verwacht overlijden?’ vraag ik de jongen. Met een verwacht overlijden bedoelen wij dat je het overlijden ziet aankomen door een ziekte. Na zijn ‘nee’, vraag ik verder en hij vertelt dat zijn opa al koud en stijf is. Aan reanimeren hoef ik dus niet meer te denken. Gelukkig werken wij op de spoedpost met de Nederlandse Triage Standaard. Dit is een systeem voor triage in de acute zorg. Het helpt mij door het gesprek. Het is duidelijk dat het om een natuurlijke dood gaat. Ik sluit mijn gesprek af met mijn condoleance en laat de jongen weten dat de dokter onderweg is.

Op het moment dat ik ophang, moet ik wel even slikken. Wow, het zal je toch maar gebeuren. Denk je in het weekend gezellig een kop koffie te doen bij je opa en dan overkomt je dit! Ik vond het erg knap dat deze jongen er voor koos om de huisartsenspoedpost te bellen. Ik kan me ook best voorstellen dat je in deze situatie 112 belt. Ik moet even zuchten, deel het gesprek met mijn collega tegenover me en ga weer door naar het volgende telefoontje.

Dit zijn situaties die ik een dagpraktijk niet op deze manier meemaak. In de huisartsenpraktijk ken ik de patiënten en weet ik of het om een verwacht overlijden gaat of niet. Die uitdaging waar ik naar zocht, heb ik dan ook zeker gevonden. Het combineren van deze twee werelden is leuk! En zeker een win-winsituatie voor mij én de huisartsenpraktijk. In de dagpraktijk ben ik beter geworden in de triage aan de telefoon. Dit heeft als voordeel dat er minder mensen op het spreekuur van de dokter hoeven te komen. Zeker in deze drukke tijd is dat erg efficiënt.